ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಥೆ

 ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ವಿಜಯನಗರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಗಡಿಗೆ ಹತ್ತಿರದ ಹಸಿರು ಹೊಲಗಳು ಮತ್ತು ಸಣ್ಣ ಬೆಟ್ಟಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದ “ಶಾಂತಿಗ್ರಾಮ” ಎಂಬ ಊರು ಇತ್ತು. ಆ ಊರಿನ ಜನರು ಕೃಷಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸುಖವಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದರು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಸೂರ್ಯೋದಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಹೊಲಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು, ಸಂಜೆ ದೇವಾಲಯದ ಗಂಟೆ ಮೊಳಗಿದಾಗ ಮನೆಗೆ ಮರಳುವುದು ಅವರ ದಿನಚರಿ.

ಆ ಊರಲ್ಲಿ ರಾಮಯ್ಯ ಎಂಬ ಒಬ್ಬ ರೈತ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನು ದುಡಿಯುವವನಾಗಿದ್ದರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಲೋಭಿಯಾಗಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹೊಲ, ಎರಡು ಎತ್ತುಗಳು ಮತ್ತು ಒಂದು ಹಳೆಯ ಮನೆ ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ ದೊಡ್ಡ ಕನಸುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು — “ನಾನು ಊರಿನಲ್ಲೇ ಶ್ರೀಮಂತನಾಗಬೇಕು” ಎಂಬ ಆಸೆ.

ಒಂದು ದಿನ ರಾಮಯ್ಯ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವನ ಗದ್ದೆಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುವ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಲೋಹದ ಪಾತ್ರೆ ಕಂಡುಬಂತು. ಆತ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದು ನೋಡಿದಾಗ ಅದು ಚಿನ್ನದಂತೆ ಮಿನುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ತೊಳೆದಾಗ ಅದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಚಿನ್ನದ ಪಾತ್ರೆ ಎಂಬುದು ತಿಳಿಯಿತು. ರಾಮಯ್ಯನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತವೆ.

“ಇದು ದೇವರ ಕೃಪೆ! ಈಗ ನಾನು ಶ್ರೀಮಂತನಾಗುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದು ಆತ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿದ.

ಆದರೆ ಆ ರಾತ್ರಿ ಅವನಿಗೆ ನಿದ್ರೆ ಬಾರದಾಯಿತು. “ಇನ್ನೂ ಹೀಗೇ ಹಲವಾರು ಚಿನ್ನದ ಪಾತ್ರೆಗಳು ಇದ್ದರೆ? ನನ್ನ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟು ಖಜಾನೆ ಇರಬಹುದು?” ಎಂಬ ಲೋಭ ಅವನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಾಡಿತು. ಮತ್ತಿನ ದಿನ ಅವನು ಕೃಷಿ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ಹೊಲವನ್ನು ಅಗೆತೊಡಗಿದ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದ ಸಂಜೆವರೆಗೆ ಅಗೆದರೂ ಮತ್ತೇನೂ ಸಿಕ್ಕಲಿಲ್ಲ.

ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, “ನಮ್ಮ ಹೊಲ ಹಾಳಾಗುತ್ತಿದೆ. ನಾವು ಕೃಷಿ ಮಾಡದೇ ಇದ್ದರೆ ಅನ್ನ ಹೇಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.

ರಾಮಯ್ಯ ಹೇಳಿದ, “ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಖಜಾನೆ ಇದೆ. ನಾವು ಇನ್ನಷ್ಟು ಅಗೆಬೇಕು.”

ಹೀಗೆ ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು. ಹೊಲ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹಾಳಾಯಿತು. ಬೀಜ ಬಿತ್ತಲು ಸಮಯ ಮೀರಿತು. ಊರಿನ ಇತರ ರೈತರು ಬೆಳೆ ಬೆಳೆದರು. ಆದರೆ ರಾಮಯ್ಯನ ಹೊಲ ಬತ್ತಲಾಗಿ ಬಿದ್ದಿತು.

ಒಂದು ಸಂಜೆ ಊರಿನ ಹಿರಿಯರು ರಾಮಯ್ಯನ ಮನೆಗೆ ಬಂದರು. ಅವರು ಅವನಿಗೆ ಸಲಹೆ ನೀಡಿದರು: “ರಾಮಯ್ಯ, ಲೋಭಕ್ಕೆ ಮಿತಿ ಇರಬೇಕು. ದೇವರು ಕೊಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು. ದುಡಿಮೆಯೇ ನಿಜವಾದ ಧನ.”

ಆದರೆ ರಾಮಯ್ಯ ಅವರ ಮಾತು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಆ ಚಿನ್ನದ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಾರ್ಮಿಕರನ್ನು ಕರೆದು ಅಗೆಸಲು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದ. ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಅಗೆದರು. ಆದರೆ ಖಜಾನೆ ಸಿಕ್ಕದೇ ಹೋದಾಗ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಹಣ ಕೇಳಿದರು. ರಾಮಯ್ಯನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಣ ಮುಗಿದು ಹೋಯಿತು.

ಇದೀಗ ಅವನ ಬಳಿ ಹೊಲವೂ ಇಲ್ಲ, ಹಣವೂ ಇಲ್ಲ. ಊರಿನವರು ಅವನನ್ನು ಕಂಡು ಕರುಣೆಪಟ್ಟರು. ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಮಾತ್ರ ಧೈರ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. “ಇನ್ನೂ ಸಮಯ ಹಾಳಾಗಿಲ್ಲ. ನಾವು ಮತ್ತೆ ಬೀಜ ಬಿತ್ತೋಣ. ಶ್ರಮಿಸಿದರೆ ದೇವರು ನೆರವಾಗುತ್ತಾನೆ,” ಎಂದಳು.

ರಾಮಯ್ಯನ ಮನಸ್ಸು ಬದಲಾಗತೊಡಗಿತು. ಅವನು ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡ. “ನಾನು ಲೋಭಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾದೆ. ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸುಖವನ್ನು ನಾನು ನಾಶ ಮಾಡಿದೆ,” ಎಂದು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಟ್ಟ.

ಮುಂದಿನ ಹಂಗಾಮಿನಲ್ಲಿ ರಾಮಯ್ಯ ಮತ್ತೆ ದುಡಿಮೆಗೆ ಮುಂದಾದ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗ ಎದ್ದು ಹೊಲವನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿದ. ನೆರೆಹೊರೆಯವರು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರು. ಅವನು ಶ್ರಮಿಸಿ ಬಿತ್ತಿದ ಬೆಳೆ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಬೆಳೆಯಿತು. ಆ ವರ್ಷ ಅವನಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಬೆಳೆ ಸಿಕ್ಕಿತು.

ಒಂದು ದಿನ ಅವನು ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಮತ್ತೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಲ್ಲು ಹೊಳೆಯುವುದನ್ನು ಕಂಡ. ಈ ಬಾರಿ ಅವನು ಅದನ್ನು ತೆಗೆದು ನೋಡಿದಾಗ ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಲ್ಲೇ ಆಗಿತ್ತು. ರಾಮಯ್ಯ ನಕ್ಕನು. “ನಿಜವಾದ ಚಿನ್ನ ಇದು ಅಲ್ಲ. ನನ್ನ ಶ್ರಮವೇ ನಿಜವಾದ ಚಿನ್ನ,” ಎಂದು ಆತ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡ.

ಆ ದಿನದಿಂದ ರಾಮಯ್ಯ ಲೋಭವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಬದುಕಲು ಆರಂಭಿಸಿದ. ಅವನು ಊರಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿ, “ಲೋಭವು ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಸುಖವನ್ನೇ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಶ್ರಮ ಮತ್ತು ತೃಪ್ತಿ ಇದ್ದರೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ,” ಎಂದು ಬೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ರಾಮಯ್ಯ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಗೌರವಾನ್ವಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾದ. ಜನರು ಅವನನ್ನು ಸಲಹೆಗಾಗಿ ಭೇಟಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವನು ತನ್ನ ಅನುಭವವನ್ನು ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ಹೇಳಿ, “ಒಮ್ಮೆ ನಾನು ಚಿನ್ನದ ಪಾತ್ರೆ ಕಂಡು ಲೋಭಿಯಾಗಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅದು ನನ್ನ ಬದುಕಿಗೆ ಪಾಠ ಕಲಿಸಿತು,” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ.

ಹೀಗೆ ಶಾಂತಿಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಘಟನೆ ದೊಡ್ಡ ನೀತಿಯಾಗಿ ಉಳಿಯಿತು.

ನೀತಿ:

ಲೋಭವು ನಾಶಕ್ಕೆ ದಾರಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಶ್ರಮ ಮತ್ತು ತೃಪ್ತಿ ಜೀವನದ ನಿಜವಾದ ಧನ.